Anduze.

Iedereen die er wel eens is geweest, spreekt de naam Anduze uit met een nostalgische verzuchting waarin dierbare herinneringen doorklinken

Wanneer het plannen van de zomervakantie zich aandiende, kwam Anduze elke keer weer langs. We gingen ook wel naar andere plekken en landen in Europa maar wilden we een rustige vakantie met mooi weer en genoeg vertier, dan kozen we toch weer voor Anduze. Eind zeventiger, begin tachtiger jaren was het er (nog) rustig. Anduze als "vakantiekolonie" was nog niet ontdekt.

Het zuid-franse dorp ademt een serene rust uit en het lijkt wel of iedereen de siësta tussen 13:00 en 15:00 uur "gewoon" respecteert. Ook de toeristen. Overdag rustig op een terrasje een "Formidable Grenadine" drinken (bier met grenadinesiroop, later omgedoopt tot "Monaco") of verkoeling zoeken in de rivier de Gardon. ''s Avonds voor een prikkie eten bij het - toen nog door studenten gerunde - restaurant La Rocaille, en daarna op een van de terrasjes langs de hoofdstraat "mensjes kijken".

Of ik nu met mijn ouders, vrienden of met mijn vrouw naar Anduze ga, het blijft telkens een soort van "thuiskomen" voor mij.

Op zoek naar informatie over Anduze op het internet constateerde ik dat er weliswaar genoeg te vinden was, maar helaas bitter weinig in het Nederlands. Hoog tijd dus voor een website in onze eigen taal. Als ode aan Anduze.

Ik hoop dat u net zoveel plezier beleeft aan Anduze als ik.

Bon chance!
Tim den Haan